Emma Shapplin: MACADAM FLOWER CD και live

Είναι αληθινή η δυσκολία με την οποία γράφω τα λόγια αυτά... για το νέο album, τουλάχιστον, της Emma Shapplin, και λίγο για τη live παρουσία της χθες, Κυριακή, στο Μέγαρο Μουσικής...
Ο λόγος είναι ότι το MACADAM FLOWER (Λουλούδι της Ασφάλτου; Του Δρόμου;) δεν είναι μια κακή δουλειά... απλά είναι λίγη για τη Shapplin...
To "κακό" ξεκίνησε ήδη από το αδιάφορο Etterna του 2002, που μουσική και στίχοι είχε γράψει η ίδια...
Και τώρα, με το Flower, όχι μόνο έχει κάνει το ίδιο (για μένα) ατόπημα, αλλά γύρισε το ύφος της σε καθαρό pop!
Που είναι το κακό; Η φωνή της είναι πολυ, ΠΟΛΥ ανώτερη από την pop!... Αφού "παρακαλάει" για λυρικό τραγούδι, γιατί κάνει αυτές τις μπούρδες; Για να θυμηθεί τις metal καταβολές της;
Μόνη ελπίδα για τη νέα στροφή της Emma είναι το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ, "L'Absolu". Η μεταβατική κίνηση προς την Avant Garde..

Όσο για το live της Κυριακής... ανάμεικτα συναισθήματα... Η φωνή της έχει προφανώς "βαρύνει" από την τελευταία φορά που ήρθε στη χώρα μας το 2005, αλλά ακόμα κρατάει. Πολύ. Ξεκίνησε δύσκολα, με το "hitάκι" της "Spente le Stelle" μόλις τέταρτο κομμάτι...
Μετά βελτιώθηκε η κατάσταση, αλλά η απογοήτευση ήταν ξεκάθαρη: Μια εξαιρετική λυρική τραγουδίστρια να σπαταλιέται σε pop ρυθμούς χαμηλών απαιτήσεων...

Ευελπιστώ η αγαπητή Emma να ξαναβρεί τον όμορφο δρόμο της...

Muppets: Bohemian Rhapsody

Απλά, έχω κολλήσει τελευταία μ' αυτό!...

Μάρθα Φριντζήλα: 2 Νύχτες στα Μέγαρα

Οκ, το παραδέχομαι! Οι πρώτες συναυλίες του Θανάση Παπακωνσταντίνου που παρακολούθησα ήταν όταν αυτός συνεργαζόταν με τη Μάρθα Φριντζήλα. Μάλιστα, στην αρχή πήγαινα για ν' ακούσω ένα και μόνο τραγούδι.
Το τραγούδι το έλεγε η Μάρθα και δεν ήξερα τίποτα γι' αυτό εκτός από το ότι ήταν ένα παραδοσιακο της Καρπάθου.
Και ότι δεν υπήρχε σε CD.

Το τραγούδι αυτό ήταν η "μηλιά" και μόλις έμαθα ότι κυκλοφόρησε, έτρεξα να το αγοράσω.
Γενικά, όμως, δεν είμαι fan της Φριντζήλα και οι "2 Νύχτες στα Μέγαρα" δε μου άλλαξαν τη γνώμη.
Όχι ότι δε σέβομαι το ταλέντο, την ερμηνευτική της ικανότητα και το καλλιτεχνικό της ήθος! Απλά, απ' ό,τι ακούγεται, δεν είναι του στυλ μου...

Από το διπλό CD, εκτός από τη μηλιά, τα μόνα τραγούδια που ξεχώρισα ήταν τα "σατιρικά" "Το κομμωτριάκι" και το "Γιαλόου-Γιαλόου".

Κι αυτήν την εμμονή των φωτογραφιών στο προφίλ δε μπόρεσα να την καταλάβω!...

...και ό,τι δεν είδα...

Δυστυχώς, κάπως αργά ανακάλυψα ότι ήρθε στην Ελλάδα το "Tomorrow, in a year" των Hotel Pro Forma.

Για τί μιλάω; Για την πρώτη(;) electro-opera που παρουσιάστηκε επί ελληνικού εδάφους!
Δε ξέρω αν ήταν καλή, μιας και βασίζεται στο έργου του Δαρβίνου, αλλά η εμπειρία φαίνεται να είναι συγκλονιστική:

Μου ξέφυγε, τί να κάνουμε; Θ' αρκεστώ στο CD της μουσικής μόλις αυτό κυκλοφορήσει...

Όταν το παραπάτημα γίνεται χορός

Φωτεινη Βελεσιώτου

Το τραγούδι το έχω ακούσει τόσες φορές!... Απλά, πρόσφατα ανακάλυψα την ερμηνεύτρια!...
Λατρεύω αυτήν την βαριά, την αρχοντική μελαγχολία της φωνής και η σχεδόν ανδρόγυνη χροιά... μοναδική!

Μια διαφορετική άποψη...

...σε κάτι πασίγνωστο...

Τη Λένα Πλάτωνος πάντα τη σεβόμουν ως συνθέτρια κι αναμφισβήτητη πρωτοπόρο της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής...

Όμως, σαν ερμηνεύτρια;

Μέχρι που άκουσα αυτό:

Όχι πως αμφισβητώ το μεγαλείο και τη... δωρικότητα, όπως λένε, της Μπέλλου... όμως η εν λόγω ερμηνεία είναι απλά... αποκάλυψη!

Deep Purple: Οι γερόλυκοι

Μάλλον δε "τραβάνε" πια... τουλάχιστον έχω να λέω ότι τους είδα!...

Σέβας

Κωσταντάρας, Μελίνα, Βλαχοπούλου, Παπαγιαννόπουλος, Αλίκη, Χορν, Γώγου, Καρέζη, Εξαρχάκος, Χατζηχρήστος, Μακρής, Ρίζος, Σταυρίδης, Λογοθετίδης, Παπαμιχαήλ, Λαμπέτη.
Βαμβακάρης, Χιώτης, Τσιτσάνης, Μπέλου, Χατζιδάκης, Ξυλούρης, Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Ζαμπέτας.

Μια βραδιά στη νεραϊδοχώρα...

Βγήκε στις 21:44... Με το μακρύ της φόρεμα, τα ξανθά μαλλιά και τ' ανοιχτόχρωμα μάτια ήταν ίδιο ξωτικό!...
Κάθισε, πήρε την άρπα της κι άρχισε να κελαηδάει!... Η Βασίλισσα των Ξωτικών!...

Δεν υπάρχει αυτή η φωνή!
Λες και ήμασταν στο Lord of the Rings!... Μας ταξίδεψε σ' έναν παραμυθένιο κόσμο, όπου κάθε βάσανο, κάθε έγνοια πέταξε μακριά!...

Υ.Γ. Όσοι πήγατε, ελπίζω να προσέξατε την τσελίστρια! Αν η Loreena ήταν η Νεραϊδοβασίλισσα, τότε εκείνη ήταν ένα εκστασιασμένο άγριο Ξωτικό!...

Είδα τη Sinead!

Μόλις γύρισα από τη συναυλία της Sinead O'Connor στο στ. Καραϊσκάκη...

Πήγα κατά τις 21:30, μόλις είχε τελειώσει το support και μετά βγήκε εκείνη!...

Ήταν μοναδική, απίστευτη!... Ούτε τα χρόνια που πέρασαν, ούτε τα κιλά που προστέθηκαν, ούτε τυχόν ναρκωτικά αλλοίωσαν στο παραμικρό τη φωνή και την ερμηνευτική της ικανότητα!...Μια απολαυστική ιέρεια της φωνής!...
Και τί τραγούδια!...

Δίπλα μου ήταν κάτι πιτσιρίκια που μιλούσαν και φώναζαν (που 'σαι Ηρώδη!)
Λογικό!... Ήταν αγέννητα όταν ονειρευόμασταν με το "Nothing Compares 2U"...

Κι όταν το είπε... ακόμα και τα κωλόπαιδα έσκασαν κι άκουσαν και για λίγο η αθωότητα της εφηβείας επανήλθε!...

Το ταξίδι κράτησε περίπου μία ώρα. Μετά έφυγα... δε ξέρω αν ακολούθησαν τίποτα πλιάτσικα...

Αυτό ήταν!... Ένα εφηβικό όνειρό μου πραγματοποιήθηκε!...

INFOWAR

Είναι πολύ πιθανόν την εκπομπή INFOWAR να μην τη ξέρετε!...

Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι αφ' ενός, η τηλεόραση του ΣΚΑΪ έκοψε την τηλεοπτική της έκδοση (εδώ και καιρό) ενώ η ραδιοφωνική της είναι μια κάπως άβολη ώρα:

Κάθε Κυριακή 11:00 (το πρωί), ΣΚΑΪ 100,3.

Το INFOWAR είναι μια εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου, η οποία παρουσιάζει τα διεθνή γεγονότα μ' εναν τρόπο που δε θα δείτε, ακούσετε ή διαβάσετε πουθενά αλλού, στην Ελλάδα, τουλάχιστον...

Μια διαφορετική ματιά στον Κόσμο που όλοι ανήκουμε!...



Πρόσφατα κυκλοφόρησε κι ένα CD με τα τραγούδια της εκπομπής... μέρος των εσόδων θα δοθεί στην οργάνωση Free Gaza.

Χρόνια Πολλά, μανούλες!

Bat for Lashes

Bat for Lashes (σ' ελεύθερη μετάφραση: "πετάρισμα για βλεφαρίδες") είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της νέας Πακιστανοβρετανής τραγουδοποιού Natasha Khan.

H Bat for Lashes έγινε γνωστή πριν κανά δυο χρόνια με το τραγούδι της "What's a girl to do".

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο της album με τίτλο Two Suns, από το οποίο ξεχωρίζει το "Daniel"...

Μ' αρέσει η τύπισσα, γιατί η μουσική της είναι πολύ καλή ατμοσφαιρική pop... (όταν δεν ακούγεται σαν τη Bjork...)

Γιάννης Ρίτσος

Λατρεύω τη φωνή του!...

Τα φαινόμενα απατούν!...

Susan Boyle

Le Page: Teddy Girls

Δροσιά. Ζωντάνια. Ανεμελιά.

Αυτοί είναι οι Le Page. Δύο νέα παιδιά, ο Αντώνης κι η Τερψιχόρη

παίζουν (κυριολεκτικά!) μουσική, με στίχο αγγλικό και ήχο στ' αλήθεια χαρούμενο, χωρίς ποτέ να γίνεται χαζός!...

Πρόσφατα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους δισκάκι, "Teddy Girls" και μάλιστα με artwork εξωφύλλου από την ίδια την Τερψιχόρη... στο χέρι!...

Το cd στο Vinyl και οι ίδιοι στις 20 Μαρτίου στο Velvet Festival, στο BIOS..

Δανάη Παναγιωτοπούλου: Homo Logotypus

Θεέ μου, δε τη χορταίνω αυτήν την κοπέλα!

Μόλις πατηθεί το "play", ξεκινάει το ταξίδι σ’ έναν ολόκληρο μουσικό κόσμο!
Πρώτα, είναι η φωνή της Δανάης. Έχει κάτι το τόσο οικείο, τόσο "κορίτσι της διπλανής πόρτας" που νομίζεις ότι ακούς την κολλητή σου.
Και μετά αρχίζουν οι στίχοι. Μεστοί, περίπλοκοι, αναρχικοί με την πολιτική έννοια, σε κάνουν να τους προσέχεις, να τους ξανακούς και να το σκέφτεσαι ξανά και ξανά...

Σε αντίθεση με τον "Οίκο Αντοχής", η δουλειά αυτή είναι πιο πληθωρική, πιο "παρεΐστικη"... Πιο πολλά όργανα, περιπλοκότερες μελωδίες, πιο πολλές φωνές... μέχρι και guest τραγουδίστρια! (η Μαρία Παπαγεωργίου σε ντεμπούτο εμφάνιση, αλλά δε μ' άρεσε η φωνή της...)

Ίσως αυτό να προκαλεί κι ένα αρνητικό... σε αυτό το CD η Δανάη μού φάνηκε λίγο πιο... συμβιβασμένη, πιο συμβατική ηχητικά... Δε ξέρω αν είναι λόγω της μεγάλης εντύπωσης που μου έκανε ο "Οίκος" ή αν εδώ μπλέχτηκαν λίγοι παραπάνω "κοκόροι" και ξέφυγε από την ιδιαιτερότητά της...

Μια κουβέντα για το layout του CD…
Ένα "cherchez la femme" στο εσωτερικό δίπλα από τη φουσκωμένη κοιλιά μιας εγκυμονούσας... υποθέτω είναι η "εγκυμοσύνη" της Δανάης στο CD αυτό...
Και το artwork… Φωτογραφίες ασπρόμαυρες, που σε "χτυπάνε"... και μόνο μία της Δανάης, να στρέφεται μακριά από το φακό (αυτό, προς τις κάθε λογής "τραγουδιάρες", το προηγούμενο CD δεν είχε ούτε μία της!... Να πηγαίνεις στο live και να μη ξέρεις ποια να χειροκροτήσεις!...)

Εννοείται ότι το προτείνω!... Με μια επιφύλαξη: Πρέπει να ξέρεις τι ακούς. Η Δανάη δεν είναι για όλα τ’ αυτιά, αλλά αν σ’ άρεσε το πρώτο CD, τότε δεν υπάρχει απόκλιση!...

Δυο λέξεις ακόμα: Κρυμμένο Track.

"Στην πόρτα μας ρωτήσανε τι ακριβώς ζητάμε
αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο όλο
ή αν γουστάρουμε το κλαμπ.
Στην τσάντα σου έχεις σαρκασμό και δέκα τόνους χιούμορ
μα δεν προλάβαμε να μετρηθούμε Γιατί ακούστηκε ένα μπαμ."
-Μολότωφ

"Οι προσφάτως πεσόντες υπόκεινται,
όπως όλοι,
στο αναγνωρισμένο σύστημα δικαίου.
Εξού και έπεσαν.
Για την ασφάλειά σας,
Όλες οι έξοδοι έχουν αποκλειστεί."
-Από το CD.

A! Ψάχνοντας, βρήκα κι αυτό:

Σταμάτης Μεσημέρης (1948-2009)

Ακυβέρνητο Τραγούδι

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
πήγε απ' τις νότες πίσω κι άρχισε λέει κρυφά να κλαίει
δίψα του χαμένου ονείρου σ' ένα κάστρο της ερήμου.

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
βγήκε απ' το στίχο του και πήρε τους δρόμους έξω απ' τους νόμους
πάλι στην ανωνυμία βόλτα με τη φαντασία.

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
μπήκε κλεφτά σε κοσμικές συναυλίες
με τις κυρίες
να ζητούν κατεπειγόντως μελωδίες του παρόντος.

Ένα τραγούδι που δε κατάφερε να γίνει τραγούδι
πέρασε δίπλα από ένα δίσκο ευκαιρίας πολυκοσμίας
με σικέ διαφημίσεις και σηθρού αναζητήσεις.

Ένα τραγούδι που πια δεν ήθελε να γίνει τραγούδι
άρχισε πάλι να γελάει και να παίζει κι ας μην αρέσει
σε ωδεία και πελάτες σε εταιρείες και προστάτες.

Ένα τραγούδι που πια δεν ήθελε να γίνει τραγούδι
χορεύει ανέμελα και φάλτσα σφυρίζει....

Καλό σου ταξίδι!... Δε μπορείς να ξεχαστείς!...

"παίζω τον ίδιο αριθμό κι ας μη μου βγαίνει
κι αν είμαι λάθος το σωστό δε μου πηγαίνει..."

Δανάη Παναγιωτοπούλου

Πολύ φοβάμαι ότι οι περισσότεροι από σας δε γνωρίζετε τη Δανάη...
Ο πρώτος της δίσκος βγήκε πριν από δύο, περίπου, χρόνια, με τ' όνομα "Οίκος Αντοχής". Εκτός από μια συνέντευξή της στο Δεύτερο Πρόγραμμα (και πάλι, ζήτω η ΕΡΤ!), απ' όπου την έμαθα, δεν ξανάκουσα ούτε τ' όνομα, ούτε τραγούδια της στο ραδιόφωνο...

Ο "Οίκος Αντοχής" ήταν εκπληκτικός. Σε στίχους, μουσική κι ερμηνεία δικά της, ήταν εντελώς λιτός, μόνο φωνή και πιάνο, επι το πλείστον.
Όταν βγήκε, πρέπει να 'ταν ό,τι πιο υποσχόμενο και... ουσιαστικό, ρε παιδί μου, εκείνη τη στιγμή στην ελληνική δισκογραφία...

Κάτι παραπάνω από σεμνή, μπορώ να πω, αφού και τα μοναδικά live της που έχω εντοπίσει είναι στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ...

Ένα ελάχιστο δείγμα, οι στίχοι ενός τραγούδιού, τέτοια ακτινογραφία που δε μπορώ να πιστέψω ότι τους έχει γράψει γυναίκα...

Πότε Μικρέ Μεγάλωσες

Δεκαπεντάχρονο παιδί κι ο κόσμος μία μπάλα
μεμιάς σκοράρεις τρίποντο και ξεκινάμε γι' άλλα
Όλα τα κόκκαλά σου σπας το ένα πίσω απ' τ' άλλο
από θεό ή διαβολο ζητάς ένα σινιάλο

Αγόρι 18 χρονών κι ο κόσμος μια γυναίκα
μα καβαλάει μια μηχανή, κοιμάται μ' άλλους δέκα
Με προσευχές και με βρισιές για μια στιγμή γυρίζει
μ' ένα φιλί στο μέτωπο τις σάρκες σου ξεσκίζει

Το είδες, το αποφάσισες, ο κόσμος δεν αλλάζει
κι έτσι μικρέ μεγάλωσες και μου 'πες σκοτεινιάζει
Τι είδες, τι αποφάσισες, ο κόσμος δεν αλλάζει
πότε μικρέ μεγάλωσες κι όλο μου λες πως σκοτεινιάζει

Στα 25 άντρας σωστός κι ο κόσμος η καριέρα
λάμπεις στα φώτα της σκηνής, μ' όλα τα βγάζεις πέρα
Δυο μάτια που τ' αγάπησες σου τάξανε τα πάντα
και κάπως έτσι περπατάς πιο πέρα απ' τα τριάντα

Στόμα πικρό κι εσύ γελάς, με τρύπια χέρια αγγίζεις
στο άρωμα κάποιας μικρής ό,τι ήθελες κοιμίζεις
Όλα τα κόκκαλά σου σπας, δεν έχει σημασία
Πάντα οι άλλοι θεατές στου τίποτα τη βία

Ο πρώτος της δίσκος κυκλοφόρησε από τον ΚΑΘΡΕΦΤΗ...

Πρόσφατα, η Δανάη έβγαλε καινούριο CD και ανυπομονώ!...