Emma Shapplin: MACADAM FLOWER CD και live

Είναι αληθινή η δυσκολία με την οποία γράφω τα λόγια αυτά... για το νέο album, τουλάχιστον, της Emma Shapplin, και λίγο για τη live παρουσία της χθες, Κυριακή, στο Μέγαρο Μουσικής...
Ο λόγος είναι ότι το MACADAM FLOWER (Λουλούδι της Ασφάλτου; Του Δρόμου;) δεν είναι μια κακή δουλειά... απλά είναι λίγη για τη Shapplin...
To "κακό" ξεκίνησε ήδη από το αδιάφορο Etterna του 2002, που μουσική και στίχοι είχε γράψει η ίδια...
Και τώρα, με το Flower, όχι μόνο έχει κάνει το ίδιο (για μένα) ατόπημα, αλλά γύρισε το ύφος της σε καθαρό pop!
Που είναι το κακό; Η φωνή της είναι πολυ, ΠΟΛΥ ανώτερη από την pop!... Αφού "παρακαλάει" για λυρικό τραγούδι, γιατί κάνει αυτές τις μπούρδες; Για να θυμηθεί τις metal καταβολές της;
Μόνη ελπίδα για τη νέα στροφή της Emma είναι το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ, "L'Absolu". Η μεταβατική κίνηση προς την Avant Garde..

Όσο για το live της Κυριακής... ανάμεικτα συναισθήματα... Η φωνή της έχει προφανώς "βαρύνει" από την τελευταία φορά που ήρθε στη χώρα μας το 2005, αλλά ακόμα κρατάει. Πολύ. Ξεκίνησε δύσκολα, με το "hitάκι" της "Spente le Stelle" μόλις τέταρτο κομμάτι...
Μετά βελτιώθηκε η κατάσταση, αλλά η απογοήτευση ήταν ξεκάθαρη: Μια εξαιρετική λυρική τραγουδίστρια να σπαταλιέται σε pop ρυθμούς χαμηλών απαιτήσεων...

Ευελπιστώ η αγαπητή Emma να ξαναβρεί τον όμορφο δρόμο της...

Δυο albums...

Ως άτομο που αγαπάει τη μουσική, έχω κι εγώ την όποια συλλογή μου...

Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα album είναι δύο που ξεχωρίζουν. Κανένα τους δεν είναι ΤΟ καλύτερό μου, όμως και τα δύο είναι σίγουρα από τα καλύτερά μου.

Το ενδιαφέρον κοινό τους χαρακτηριστικό (το οποίο είναι και η αφορμή για το post αυτό) είναι ότι είναι τόσο καλά που και για τα δύο έχω κάνει την εξής αυθόρμητη σκέψη:

"Μακάρι να τα 'χανα, έτσι ώστε να τα ξαναγόραζα για να νοιώσω τη χαρά ενός πραγματικά ωραίου δίσκου!"

Το πρώτο από τα album αυτά είναι το "Σε ποιό Θεό να πιστέψω" της Έλλης Πασπαλά (Warner Greece, 2002)


Πολύς λυρισμός και πολύ συναίσθημα στη φωνή. Τα πιο γνωστά (προωθημένα) από τα κομμάτια του δίσκου είναι το ¨Τετράγωνη Γη" και το "Λαμπερές Στιγμές", αλλά για μένα, το πραγματικά ιδιαίτερο είναι το "Ένα βέλος στην καρδιά", το οποίο είναι το μοναδικό "electro-έντεχνο" τραγούδι που ξέρω.

Εδώ είναι το πιο ενδιαφέρον μέρος του εν λόγω τραγουδιού:



Το δεύτερο album είναι το "Carmine Meo" της Emma Shapplin. (1999, EMI).


To album αυτό έκανε την Emma Shapplin παγκόσμια ντίβα, με πιο γνωστό, φυσικά, το "Spente le stelle".
Για μένα, όμως, είναι χαρακτηριστικά δύο άλλα κομμάτια.
Στο "reprendo mai piu" φαίνεται η μεγάλη, πραγματικά φωνή της Emma (απόσπασμα):



Επίσης χαρακτηριστική είναι η γλυκύτητα της φωνής της στο "ira di dio" (απόσπασμα):



Τέλος, είναι αξιοσημείωτο ότι στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το "discovering yourself", το οποίο είναι το μοναδικό ποπ και ουσιαστικά το μοναδικό που έχει αγγλικούς στίχους, η Emma μού ακούστηκε, προσωπικά, σα μια τραγουδίστρια "της σειράς". Δηλαδή, το τραγούδι δεν ανέδειξε τίποτα από τη φωνή της.